39 Yaşında Askere Gidilir Mi? Bir Genç Adamın Hikâyesi
Kayseri’de, şehrin gürültüsünden uzak bir akşam, annemin mutfakta yemek hazırladığı, babamın ise salonun köşesinde gazetesini okuduğu bir evdeyim. Birden, o eski, unutulmuş sorular aklıma geliyor: 39 yaşında askere gidilir mi?
Ben 25 yaşında, duygularını içinden saklamayan, her anını yazıya döken bir gencim. Bugünlerde sıkça, geleceği, hayatı, değişen dünyayı düşünüyorum. Ama bir konu var ki, kafamda sürekli dönüp duran, içimi kemiren: Askerlik. Zamanında ertelenmiş, beklemeye alınmış, ama bir şekilde gelmiş olan o beklenmedik sorumluluk.
Beni bu yazıyı yazmaya iten şey, aslında yıllar önce verdiğim bir karar ve zamanın nasıl geçip gittiği. Belki de, 39 yaşında askere gitme fikri, yıllar önce ertelenmiş bir hayalin şimdi gerçeğe dönüşmeye başlamasıyla ortaya çıktı.
Bir Gün “Askere Gidiyorum” Dediğimde
Her şey, birkaç ay önce, Kayseri’deki bir akşamüzeri başladı. Benimle yaşıt, çocukluk arkadaşım Ahmet, telefonla beni aradı. Sesi, eskisi gibi enerjik değildi. Biraz karışıktı. Ahmet’in askerlik konusu gündeme gelince, cümleleri dikkatle dinlemeye başladım. 39 yaşında askere gitme kararı almıştı. Ve o an, çok garip bir şey oldu: İçimden bir şeyler kırılmaya başladı.
“Yani, yaşım 39 oldu, ama askerlik zorunlu ve gitmek zorundayım. Ne kadar garip, değil mi?” dedi Ahmet. O an, telefonu kulağımda duymakla birlikte, aslında sesim kısıldı. Duygularım birbirine karıştı. Bazen insan hayatının içinde, küçük bir kelime ya da cümle, hayatına yön verecek kadar büyük bir anlam taşır. O an, bana da öyle oldu.
Kafamda sürekli şu soru dönüp duruyordu: 39 yaşında askere gidilir mi? Bir yanda “Evet, zamanında gitmedim, gitmeliyim” diyen ses, diğer yanda “Ama 39 yaşındasın, bu senin için zor bir şey olabilir” diyen bir başka ses. Bu ikisinin çatışması içinde, hem üzüldüm hem de bir şekilde cesaret buldum.
Askerlik, Bir Zamanlar Ertelenmiş Bir Hayaldi
Benim için askerliğe gitmek, aslında hep ertelediğim bir meseleydi. Hatırlıyorum, yıllar önce, gençliğimin başlarında, askere gitmek bana bir yük gibi geliyordu. Gidip bir şekilde tamamlar, sonra hayatımın geri kalanını özgürce yaşarım diye düşünüyordum. Ama zaman geçtikçe, işler değişti. Çalışmaya başladım, hayatımı kurdum, kendimi geliştirmeye başladım. Bir anda “askerlik” gibi bir kavram sadece hatırlanması gereken, çok uzak bir şey gibi geldi. Ama bir gün, tam da 39 yaşımda, o eski mesele tekrar önümdeydi.
Ve işte, o an geldiğinde, askere gitme kararı almak, hiç kolay olmadı. Çünkü 39 yaşında bir adamın, bir asker olarak oraya gitmesi, genç bir adamın orada bulunmasından çok daha farklıydı. Başlangıçta, arkadaşlarım ve çevremle konuştuğumda, çoğu kişi, “Sen bu yaşta gidiyor musun?” diye şaşkınlıkla soruyordu. Ve benim cevabım hep aynıydı: Evet, gitmeliyim.
Ama içimde, korkuyla karışık bir heyecan vardı. Ne yazık ki hayatın her dönüm noktasında olduğu gibi, bu kararda da kaygı ve belirsizlik vardı. 39 yaşında askere gitmenin bana neler getireceğini bilmiyordum. Ama bir şeyi net bir şekilde biliyordum: Bunu yapmak, geçmişe bir veda gibi olacaktı. Bu, yalnızca askerliğimi yapmak değil, hayatta başka her şeyin de yeniden başlaması demekti. 25 yaşında aldığım kararların, artık 39 yaşımda tekrar gözlerimin önüne gelmesi, hayatın beni değişmeye, büyümeye zorlamasıydı.
Kendimle Yüzleşmek: Hayal Kırıklığı ve Umut
İçimde çok garip bir duygu var; bir yanda pişmanlık, diğer yanda ise büyük bir umut. Kendimi her geçen gün daha fazla anlayabiliyorum. Askerlik, bazen sadece bir yükümlülük gibi gözükse de, aslında bir yansıma, bir sınav gibi. 39 yaşında askere gitmek, benim için, sadece askeri bir görev değil; aynı zamanda içsel bir yolculuğa çıkmaktı. 39 yaşımda, bu kadar büyük bir sorumluluğun altına girmek, her şeyin nasıl başladığına dair düşündürüyor beni.
Bu süreç, içsel bir hesaplaşma. Hayatımı, geçmişimi, yaptığım hataları ve almadığım kararları düşünmek… O kadar çok şey birikti ki içimde. “Keşke 25 yaşımda gitseydim” demek yerine, bu yolculuğa 39 yaşımda başlamam gerektiğini fark ediyorum. Hayatımda önemli olan şey, bu sorumluluğu ne kadar doğru üstlendiğimle alakalı. Askerlik, bana sadece fiziksel bir görev değil, aynı zamanda duygusal bir büyüme fırsatı sunuyor.
Bazen hayatta, bir şeyleri ertelediğinizde, geri dönüp bakınca başlamak için hiçbir zaman geç olmadığını fark ediyorsunuz. Ve belki de askere gitmek, benim için tam olarak bu. Yaşanmışlıklarım, duygusal olgunluğum ve hayatı anlama şeklimle birlikte, bu yolculuk bana bambaşka bir anlam ifade edecek.
Sonuç: 39 Yaşında Askerlik, Benden Bir Parça
Sonuç olarak, 39 yaşında askere gitmek, sadece bir yaş meselesi değil, hayatın içindeki büyük bir anlam taşıyor. Her şey, insanın kendi içsel yolculuğuna karar vermesiyle ilgili. Benim için askerliğe gitmek, hayatta hep ertelediğim bir şeyi nihayet yerine getirme kararıydı. Ahmet’in bana o gün söylediği söz, sadece bir cümleydi ama onun içinde yıllardır bekleyen bir sorunun cevabını barındırıyordu: Evet, 39 yaşında askere gidilir, çünkü bu, bir insanın hayatında bir dönüm noktasıdır.
Belki de bu, hayatımın bir dönemi, kayıpları ve kazanımlarıyla birlikte geride kalacak. Ama kesin olan bir şey var ki, 39 yaşımda askere gitmek, bana yalnızca fiziksel değil, ruhsal bir anlam kazandıracak. Ve ben, bu sürecin sonunda, yaşamın ne kadar değerli olduğunu, geçmişin yüklerinden kurtulmayı daha iyi anlayacağım.